Dis Sondag oggend 04:38 am en my ooraktiewe en sleep deprived koppie hou my wakker met sy incessant genag om dinge tot verveelens toe te bedink. Ek is tans besig met die Dark Tower reeks boeke geskryf duer Stephen King (in my opinie die beste fantasie reeks ooit geskryf maar my opinie is vreeslik biased oor ek ‘n reuse King aanhanger is)…. anyway …. wat my toe vanaand aan die dink kry is die Paragraaf :
“True love, like any other strong and addicting drug is boring…once the tale of encounter and discovery is told, kisses quickly grow stale and caresses tiresome … except, of course , to those who share the kisses, who give and take the caresses while every sound and color of the world seems to deepen and brighten around them. As with any other strong drug, true first love is realy only interesting to those who have become its prisoners.
And, as is true of any other strong and addicting drug , true first love is dangerous.”
Uit Wizard and Glass deur Stephen King
Nou ja daar is my groot vraag nou – wat is waare liefde ? … want seriously ek twyfel of ek dit al ooit beleef het. Ja ek het my share crushes gehad en hulle het, for the most part, crushes gebly. Ek was al verlief soos baie van ons. Ek het al lief gehad en daardie liefde netso in my gesig terug gegooi, soos ‘n ou gebruikte tissue. Maar waare liefde ? Nee ek dink dit het my elke keer so vieslike `Bryan Habana’ side step gegee….. maar dalk was dit tog daar ek was net te dom (for want of a better word) om dit raak te sien. Verskoon my as ek bitter klink, dalk is ek, maar wie weet ?
Ek’t al gedigte op hierdie onderwerp, tot verveelens toe geskryf, sodat ek atleast op my eie kan probeer sense maak van hierdie hele liefde ding. Maar tog aan die ander hand hoekom pla dit my so ? Om te antwoord, want hierdie is nie ‘n retoriese vraag nie, aleen wees is besig om oud te raak, en ek ook en daai damn need om te settle gee my ook nog so paar prods hier in my sy. Ek meen wie wil nou aleen duer die lewe gaan? Dis bedruk genoeg soos dit reeds is, maar om dit aleen aan te pak is nie wat ek vir myself in gedagte het nie.
En dan daai hele elke pot het `n deksel teorie wat “hulle” so graag aan jou probeer voorle? Ek is nie ‘n mens wat aan die hele “fate en destiny” ding glo nie, ek het my redes wat ek nie hier gaan meedeel nie. Ek glo jy is verantwoordelik vir jou eie geluk. En tog het ek dit ook probeer doen met aaklige en hartsverskerende nagevolge wat ek ook nie hier gaan meedeel nie. So wat is die regte ding om te doen ? Ek persoonlik is moeg vir die try and fail and try again metode. Ek dink tog ek is bitter 
en ja moontlik is dit die wortel van al my kwaad.
Anyway … for the time being het ek die rieme neergelê en terug geval om net weer vir ‘n slag te regroup en dan hopelik in die near future met ‘n vars regiment troepies weer die slagveld wat ons liefde noem te betree en te oorwin.
